9th As Light Dies ‪#‎geaep2015‬ review (Dutchdistortion, Neatherlands)

9th As Light Dies ‪#‎geaep2015‬ review (Dutchdistortion, Neatherlands)

http://www.dutchdistortion.nl/2015/08/as-light-dies-gea

Gea is niet nieuw – het werd voor de eerste maal opgenomen in 2006 en voor zover ik weet nooit uitgebracht. Ondertussen heeft As Light Dies al drie volwaardige platen uitgebracht, waarbij The Love Album van vorig jaar waarschijnlijk het bekendst is. Waarom deze EP, wel, dat ik het ook niet met zekerheid kan zeggen. Misschien als een extraatje voor de mensen die willen weten hoe hun geluid ontwikkelde, misschien omdat de opnames ergens lagen te verstoffen en de band dat toch een beetje zonde vond. Groot probleem: ik kende As Light Dies niet voordien en dus komt deze EP als een volslagen onbekende binnen.

Deze groep Spanjaarden schijnt bekend te zijn als een avant-gardistische band, wat als je het eens objectief bekijkt niks anders betekent dan dat zij black-metal spelen, zij het met toevoegingen die het een intellectueel of alleszins ‘anders’ tintje geven, waarbij je erg goed in je achterhoofd moet houden dat ‘avant-garde’ zowel positief als negatief kan uitslaan. Dat daargelaten, wat vertelt de muziek ons? We trappen af met Terra, wat een instrumentaal stuk is dat aan de ene kant best te pruimen is maar anderzijds ook vrij nietszeggend – het is duidelijk bedoeld om de EP van een sfeervolle intro te voorzien maar klinkt een beetje als iets wat Tiamat tijdens de opnames vanWildhoney op de kniptafel heeft laten liggen. Black? Niet echt, nee; origineel, ook niet bijzonder… sfeervol, dat wel. Iemand heeft er duidelijk lang over nagedacht, Terra bouwt netjes op, er zijn, ik ben niet te beroerd dat aan te stippen, mooie overgangen, zeker naar het einde toe maar uiteindelijk, om dit als aparte song en dan nog eens opener te gebruiken, nee.

Gea volgt met ietwat meer metalen componenten en een viool, al blijft alles heel zacht – als uw favoriete band Taake heet laat u dit beter links liggen. Wanneer de song zo’n anderhalve minuut ver is leidt de opbouw tot een lekker stukje metal, zij het nog altijd wat ondermaats qua agressie. De melodieën in dit nummer zijn daarentegen ijzersterk, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er paar depressieve hippies achter de instrumenten te vinden zijn. Het zit fantastisch in elkaar… maar. Tot het middenstuk de heren op volle snelheid toont en de zanger zijn cleane vocalen gebruikt, waarmee de volle potentie van de band getoond wordt. Melodie, viool, net genoeg kracht: impressionant. Gea zet die indruk voort met een zelfs jazz-achtig aandoend, vrij snel einde en met veel verwachtingen begon ik aan Gaia (ja, er zit een thema in de songnamen). Blijkt dat sterk in de trant van Terra te liggen, zij het meer georchestreerd en dus ook wat voller van geluid. Jammer genoeg begint na een vierde een Enigma-achtige technobeat en dat, wel, misschien houdt u ervan maar wat mij betreft verpest het de sfeer.

As Fire swept clean the Earth is een cover van Enslaved en toont As Light Dies opnieuw van zijn beste kant – ik zou niet durven zeggen dat hun versie beter is, maar ze houden goed stand en voegen er zelfs hun eigen smaak aan toe. Veel meer kan je niet verwachten als je van alle mogelijkheden uitgerekend Enslaved kiest om te coveren; het is en blijft één van de betere bands van de laatste jaren. Dus, uiteindelijk, moet ik concluderen dat deze EP een vreemd beestje is en, in alle eerlijkheid, ik zou hem niet aanraden. Maar er valt heel wat voor te zeggen, Gea staat ondanks het wat zwakke begin (ten dele te wijten aan Terra ervoor te zetten) als een huis en de heren hebben oor voor melodieën. En de cover is goed, maar om daarvoor naar te winkel te hollen, nee… ik denk dat ik het ga laten.